Ławeczka – Paweł Mysera

2016/2025
obiekt znaleziony

Od lat przyglądam się meblom cmentarnym, zwłaszcza tym opuszczonym, zaniedbanym, zapomnianym. Są one śladem pamięci o bliskich, wyrazem minionego bólu straty, a także czułości i troski. Ławeczki cmentarne – ciche towarzyszki zapomnianych grobów, których już nikt nie odwiedza. Ich stalowa konstrukcja zwykle jest pokryta patyną rdzy, a zbutwiałe drewno obrośnięte mchem. Nieuchronność przemijania naznacza je swoim piętnem, pozbawiając pierwotnej funkcji. Ich kikuty „wrastają” w ziemię lub w betonowe płyty. Inne poddając się panowaniu roślinności, stają się częścią jednej wielkiej materii świata. Niegdyś pomocne w trwaniu przy grobach bliskich, dziś same stają się przedmiotem kontemplacji i świadczą o tym, że pamięć również umiera.